ملودی شهر بارانی

gilanii — Tue, 10 Nov 2009 14:00:18 GMT

یغما گلرویی در سوال از مسعود کیمیایی :

چقدر کسی که تمام عمرش رویا ساخته برای دیگران از رویاهای خودش عقب افتاده؟

کیمیایی : عاشق نشده ،در شانزده سالگیش یک جور بوده، توی هفده سالگیش یک جور...همین پدرش را در آورده همه چیزش را گرفته ازش . آخرش هم این می شود که هنوز ذوق می کنی پروانه ساخت گرفتی . چی چی پروانه ساخت گرفتی؟ تو بابا خیلی دیوونه ای... اجازه داری یک فیلم دیگر هم بسازی، ولی ممکن است وقتی که تو این فیلمت را ساختی من دیگر پشت میزم نباشم...

هفته نامه ایراندخت . ش ۲۵

gilanii — Mon, 09 Nov 2009 15:48:26 GMT

حوصله می خواهد نوشتن ...

gilanii — Tue, 21 Jul 2009 13:31:18 GMT

"فصیح "داستان جاویدش را خواند

تمام کتاب هایش را منهای چند تای آخری که اصلا از خودش دور شده بود، را خوانده ام. دوستی در همان سالهای انتشار رمان های خوبش مثل "داستان جاوید" و "ثریا در اغماء" و" زمستان ۶۲ "و الی اخر تا" باده ی کهن"،این کتابها را می خرید و برای من هم حق رفاقت بجا می گذاشت و می داد که بخوانم

در آن سالها "فصیح" با همین شسته رفته نویسی اش که به نثر پاکیزه و کار شده ایی خصلت داشت ما را جلب کتاب هایش می کرد حالا بگیرید داستان هایش جاهایی بسیار به نثر ژورنالیستی پهلو می زد و بنا به امکانات فراوان این گونه نثرِِ به جذب خواننده تا به لحظه ی آخر دست می یازید

"داستان جاوید"با تصاویر ی سینمایی و بدیع و منحصر به فرد نشان از هوشمندی او داشت که می خواست به خواننده یاد آوری کند که توانایی او تنها در آن گونه نوشتن نیست

" اسماعیل فصیح" در میان قشر خواننده ی حرفه ای و منتقد هم با این اثر ارج و قرب دید

حتی "عباس معروفی" هم در یکی از دوره های جایزه ی گردون اش اثری از او را تقدیر کرد که در آن سالها البته در فضای موجود ادبیاتمعاصر اتفاق ویژه ای بود این جایزه

"فصیح" اهل گفتگو نبود و تنها یکبار "علی دهباشی" او را به دام انداخت و گفتگوی مفصلی را با او در نشریه "بخارا" منتشر کرد.

چند سال پیش" فصیح "بیمار شد و در بیمارستان شرکت نفت! بستری شد و دوباره به خانه برگشت و اما این بار بخت با او یار نبود و دیده ازجهان فروبست

gilanii — Thu, 16 Apr 2009 10:50:23 GMT

هامون مرد از بس که جان نداشت

این یادداشت را برای این نشریه نوشتم ...

gilanii — Wed, 25 Mar 2009 20:31:18 GMT

دو تا قاب

هشتاد و پنج سالی دارد و هنوز آنقدر مغرور است که مثلا پله های طبقه ی اول را تا همکف به تنهایی و با یک

عصا بدون کمک کسی پایین بیاید .

اما من به بهانه ای تکیه اش شدم و پابه پایش آمدم پایین...

پیری از چهره اش دارد زبانه می کشد اما ذهن تیز و شش دانگی دارد .

همانطور که می آمدیم برایم می گفت که نمی دانی پیری چه تجربه ی سختی ست؟

مانده بودم که حاضر جوابی ام را چطور بروز بدهم که دلش را بدست بیاورم

بر زبانم آمد که این هم تجربه ایست

آرام گفت که چقدر تجربه در زندگی!

هراسان زنگ واحد ما را زده بود و آمده بود که آخرین بار یوسف پیامبر را در جعبه تلویزیون خانه ی ما ببیند .

خانه اش در محاصره ی های و هوی جارو برقی و شلوغی نوه هایش بود ...

آمد و من رفتم.

و وقتی یوسف ،پیراهنش را به روی زلیخا کشید تا که بینایی اش را بدست آورد و آنگاه جوان

شد ، بی اختیار می گریست!

و می گفت :کاش می شد که دوباره جوان شوم...

gilanii — Sun, 22 Feb 2009 20:15:18 GMT

چندی پیش شهیار قنبری ‌ ترانه سرا در برنامه ایی تلویزیونی درباره ی ترانه سرایی و جایگاه خودش در بین سایر همتایانش اعم از ایرج جنتی عطایی و اردلان سرفراز و دیگران طرح مدعاهایی کرد که نگارنده در یادداشتی به سخنانش پرداختم که البته طرح اتهاماتی از سوی شهیار قنبری به فرهاد مهراد هم بهانه ی محکم دیگری بود برایم.

این نوشته ابتدا در اینجا منتشر شد :

در حاشیه این روزهای شهیارقنبری و حرف های حاشیه ای اش:

انسان زیر زبان خویش نهفته است

از ژنرالی که یک ضلع مثلث ترانه سرایی نوین ایران است انتظار داریم که فقط ترانه بگوید برایمان.

که تنها ترانه است که در روزانه های زندگی پرتلاطم یک ایرانی روی زبان می آید,در خیابان ,در تنهایی با فرمان و خلوت اش.

شهیارقنبری که چندین و چند ترانه ی کالت موسیقی پاپ ایران از آن اوست را نمی توان به سادگی نادیده گرفت.

کافی ست بشماریم.

اما این هنرش باعث نمی شود که هر چه را که درباره ی دیگران عقیده کرد بپذبریم و سکوت کنیم.

قرار نیست یک نفر همیشه درست بگوید.

که درست نمی گوید و گاهی بقول خودش آرتیست می شود و آن چیزی را که ادعا می کند فقط بازی می کند و خودش رعایت نمی کند.

او نمی داند که مخاطب ساکن ایرانش چگونه زندگی می کند و یا اصلا چه نظری درباره اش دارد؟

gilanii — Tue, 03 Feb 2009 16:13:50 GMT

راستی این همه مستند دیدنی از دوران انقلاب چرا سی سال از ما دریغ شد و در انبار خاک خورد؟

آدم تاریخ خودش را پنهان می کند؟

تجربه

gilanii — Mon, 26 Jan 2009 17:21:18 GMT

وقتی تجربه ای نو در زندگی، توسط یک شخص بخواهد صورت گیرد با توجه به وجود قانون های مشخص زندگی اعم از تمام باید نباید های یک زندگی ،چقدر اراده ی فرد می تواند مانع از ناخواسته های ناگزیر باشد و تجربه را بتواند در مسیر اصلی دوباره هدایت کند؟ چقدر می تواند تجربه را ادامه دهد؟

gilanii — Mon, 05 Jan 2009 13:06:18 GMT

حالا حکایت عمران صلاحی ست

تازه ترین کتاب از مجموعه ی "تاریخ شفاهی ادبیات معاصر ایران" به کوشش "محمد هاشم اکبریانی" توسط" نشر ثالث" با عنوان" عمران صلاحی " به تازگی منتشر شد. گفتگوی این کتاب را "کیوان باژن "به عهده داشته و نسبت به سایر مجلدات، این مجموعه از ضعف هایی رنج می برد.

اساس این کتاب ها بر کنجکاوی در احوالات شخصی یک چهره ی مشهور و نامی ادبیات معاصر دور می زند ، چه در زمانی که شخص در قید حیات نیست مثل: هدایت و گلشیری و بهرنگی ؛ از سری های اول این مجموعه ،و چه زمانی که وی درقید حیات است و خود می تواند پاسخ گوی سوال ها وابهامات احوال و آثارش باشد.

دفتر های قبلی این مجموعه که شاخص ترین آنها ،گفتگو با" لیلی گلستان" است و دیگری گفتگو با "محمد شمس لنگرودی" در نوع سوال ها ،علیرغم اینکه پرسشگران به اصول مصاحبه وفادار مانده بودند از جذابیت در تیپ سوال ها ی ثانویه استفاده های بسیاری بردند و مصاحبه شونده را به حس و حال برده ، خود از آن دریا نهنگ خویش به صید زدند.

"عمران صلاحی" ، شاعر و طنزپردازی که درنوشتار آدم بسیار ظنازیست در گفتگو با" باژن" بطور مکانیکی و انگار به اجبار به سوال ها پاسخ می دهد ."عمران" به گواهی سالهای نشریه" دنیای سخن" و صفحه اش که عنوان : حالا حکایت ماست را داشت، بسیار تیزهوش و دانا بود در نوشتن واما بر عکس درمراودات حضوری بسیار خجول و کم حرف بود ،که گفتگو با وی شگرد های خاص خود را داشت که متاسفانه در این کتاب از این شگرد ها خبری نیست و گفتگو به حس و حال منجر نمی شود وهمه چیز در حد بیرون کشیدن اطلاعات صرفا تاربخی از زبان اوست . در این کتاب هیچ گاه ما به حوزه ی تحلیل و نظرگاه شاعر درباره ی شعر و شاعری نمیرسیم و این ایراد است برای مجموعه ای که قرار است ماندگار شود و بماند برای ثبت در تاریخ .

شاید همچون" عمران صلاحی" فرصت آخر باشد برای حرف زدن منسجم و یکپارچه در همه ی حوزه ها ی فکری یک شاعر یا داستان نویس که جای این نوع پرسش ها در این مجموعه خالی ست.

از دیگر ضعف ها منجمله تکرار بعضی از مبحث ها در هر دوره که بگذریم ، نفس جمع آوری اینگونه کارها ستودنی ست و جای تقدیر دارد و دقت و حرفه ای تر بودن در مجموعه های دیگر ازانتظاراتی ست که از این مجموعه و دبیر آن می تواند داشت.

از ضعف ها حرف به میان آمد و به نقطه قوت ها پرداخته نشد که البته دو مبحث" پرویز شاپور" و" بیژن اسدی پور" از زبان زنده یاد" عمران صلاحی" در این مجموعه بسیار بکر است و گوشه های نهفته ای از این دو تن را آشکار می سازد؛ مخصوصا دریاره "پرویز شاپور" و این تکه از زبان عمران:

من از معدود کسانی هستم که با سابقه ی سی وسه سال دوستی با شاپور،هیچ وقت حتی یکبار و یک کلمه درباره ی فروغ از او سوال نکردم. آخر خیلی ها شاپور را می خواستند فقط بخاطر فروغ . ولی من شاپور را فقط به خاطر خودش می خواستم. به خاطر همین ؛ مطلقا درباره ی فروغ از او سوالی نمی کردم. شاید علت تداوم دوستی مان هم ، این مساله بود. فقط گاهی - بعضی شب ها – خودش چیزی می گفت درباره ی فروغ که البته گفتنی نیست که بخواهم بگویم.فقط این را می توانم بگویم که شاپور تا آخرین لحظه حرمت فروغ را حفظ کرد و از او با احترام یاد می کرد. گاهی به سلامتی فروغ اقداماتی هم می کرد! می خواهم بگویم چیزی اگر می خورد به سلامتی او می خورد . در حالی که او وجود نداشت...

gilanii — Tue, 18 Nov 2008 17:01:23 GMT

این دو حرف خواندنی

دوستان زیادی ندارم.کمتر کسی را می بینم و تقریبا جایی نمی روم.آدم هایی هستند که بسیار دوستشان دارم و لحظه هایی از زندگی خودم را با آنها تقسیم می کنم. تعدادشان خیلی زیاد نیست . در این سالها بیشتر حذفی عمل کرده ام...جانهام را خودم مرتب می کنم. آدم منظم ,مرتب و دقیقی هستم. جای هر چیزی در آپارتمانم مشخص است. تنها هستم اما سعی می کنم تلخ نشوم و برای اطرافیانم مفید باثی بمانم و تا جایی که بتوانم اطرافم را آباد کنم...این انزوا وقتی تشدید شد که حس کردم هیاهوی جامعه روشنفکری بیرونم بیهوده ,پوچ و وقت تلف کن است...68 سال دارد و می داند فرصت چندانی برای خلاقیت و تولید و رسیدن به هدف های دور و درازش ندارد,برای همین از مهمانی؛عیش و نوش , غیبت کردن ,پرت و پلا گفتن ,تمجید و تحسین و بد گویی خودش را خلاص کرده است...

اینها مربوط به آیدین آغداشلوست که به تازگی کتاب پنجمش –این دو حرف - را منتشر کرد تا ما ایده های زندگی پر از برکت اش را بخوانیم .

کتاب را انتشارات دید منتشر کرده است.